Ik teken vanuit mijn hart

Ik herinner me dat ik als 12 jarige ooit eens een prijs heb gewonnen op de lagere school bij een tekenwedstrijd. Tijdens de tentoonstelling van die wedstrijd stond ik naast een paar bezoekers die tegen elkaar zeiden dat ze niet begrepen waarom ik een prijs had gewonnen omdat de tekening ‘helemaal fout’ was. Dat ‘foute’ komt nog steeds terug in mijn tekeningen, ik hou me niet aan protocollen. Nog steeds geïnspireerd door Dali maar ook heel veel door M. C. Escher zijn mijn tekeningen surrealistisch te noemen die de kijker vaak op het verkeerde been zetten. Ik heb niet gestudeerd of tekenlessen gevolgd. Ik teken vanuit mijn hart, mijn pen doet wat het zelf wil, het leven is mijn bron. Ik begin met een klein idee, daarna ontwikkelt de tekening zichzelf. Ik heb nooit een doel of een eindproduct voor ogen en heel vaak ben ik zelf verrast door het resultaat.

I draw from the heart

I remember to have won a price as a 12 year old in a school drawing contest. During the exhibition of the contest I was standing next to a few visitors who wondered out loud why I had won this price, my drawing was completely ‘wrong’ (They didn’t realise I was standing next to them) This wrongness still returns to my drawings, I don’t adhere to protocols. I have not been trained, nor have I taken any drawing lessons, I draw from the heart. Life itself is my source for ideas. Still inspired by Dali but also by M. C. Escher, one could call  my work surrealistic, putting the viewer on the wrong foot.

Invariably I start a drawing with a small idea, with no end goal in mind at all. Than the drawing develops itself, I let the pen do what it wants to do and very often the result is a complete surprise to myself.